“И навистина,
голема е тајната на побожноста,
Бог се јави во тело!“ (1. Тим. 3, 16)
Драги
наши духовни чеда,
Божик - денот на
раѓањето на Христа Спасителот е денот во кој се исполни ветеното од Бога и
ден почеток на спасението. Христовото рождество и крштението, проповедта и
чудотворствата, распетието и воскресението – се настани од Божјиот план за
спасение на луѓето и на светот. На
Божик, човекот, како образ и како икона Божја, доби можност да се спаси и
да се обожи.
Со Христовото раѓање
на човештвото му се откри Спасителот и тоа веќе ја знае својата цел, ја
препознава и насоката и патот по кој треба да чекори. По овој ден, за
човекот се отворија небесата, а светоста и совршенството од далечни му
станаа блиски; и, тој, конечно, може непречено да се насладува од
духовното и своето срце да го исполнува со вечност.
Преку богодадената
закрила надмината е немоќта и духовната сиромаштија на човекот. Синот
Божји стана Син Човечки, Бог се изедначи со луѓето и се оствари заедницата
со човекот. Па, зар има поголема новост и поголема вест во историјата на
човештвото: Бог се јави во тело – Бог стана човек!?
Затоа, на овој ден
има и зошто да се радуваме! Нашата надеж веќе не е бесмислена: животот
доби нова – вечна вредност.
Господ Исус Христос,
земајќи на Себе човечко тело, Себе си се понижи и зачекори по нашиот
човечки пат. Он, Кој е над се’ што постои, и е Цар на славата, избра да се
роди во пештера. Он, Кој седи на највисокиот прстол, ги избра за Свои
ближни напуштените и отфрлените. Синот Божји му пријде и му се прближи на
секого: со гладните гладува, со жедните жедува, со тажните тагува,
несреќните ги утешува...
Возљубени
празникољубци,
Божик е ден кога се
потсетуваме на спасоносното Божјо дело кое треба да се трудиме да го
поддржуваме. Божик е ден кој не’ повикува да поставиме нов почеток во
нашите животи. Божик е ден кога треба целосно да се предадеме еден на
друг, кога треба да ја даруваме целата наша љубов и целото наше битие.
Празниците затоа и постојат: влегувајќи во радоста на нашиот Господ, да
навлеземе подлабоко во верата и во меѓусебното разбирање. Да се сплотиме
сите како народ Божји, да му посведочиме на светот дека ние – Македонците,
имаме огромно духовно богатство. Тоа го добиваме од Христа Бога, најпрво
преку апостолот Павле и првопокрстената Лидија, како и од нашите светии:
Кирил и Методиј, Климент и Наум, Нектариј и Агатангел, Злата и Васа, Ѓорѓи
и Спасо, Гавил и Прохор, Никодим и Иларион и од сите македонски
богоугодници, кои создадоа цврсти и здрави духовни основи меѓу својот
македонски православен народ.
Драги браќа и
сестри,
Македонската
православна црква, нашата држава Република Македонија и македонскиот народ
и годинава беа распнувани и изложувани на тешки искушенија. Некои соседни
народи и цркви, замислувајќи дека единствено тие го имааат правото над
правдата, се обидоа, како и многупати досега, да не’ присвојуваат и
негираат! Тие се подбиваа со нашите црковни и национални чувства, со
нашето македонско име, со нашите успеси и постигнувања. Лицемереието го
ставија пред искреноста, цинизмот и омразата пред љубовта, неправдата пред
преавдата, лагата пред вистината, дневната политика пред каноните и
учењето на Светата Црква и светите отци, човековото мудрување пред
библиската премудрост. Како причина за неприфаќањето на нашата Света Црква
го поставија нејзиното име, не гледајќи дека тоа нивно оправдување има
само овоземна димензија, а не црковна и Божја. Така
постапуваат затоа што се заслепени од национал-шовинистичките идеи и цели.
А, насилството му е
туѓо на православното учење! Кој насилно и без љубов и разбирање
постапува, не може да се нарече Христов, а богољубието и човекољубието се
далеку од него.
Возљубени чеда во
Господа,
Ние, Македонската
православна црква и македонскиот народ, сме особено одговорни пред нашите
предци. Мора да го чуваме она што тие со маки и со жртви го спечалиле и ни
го оставиле. Минатата година го прославивме големиот јубилеј на
македонската државност – 60 години од АСНОМ, кога се поставени темелите на
возобновената слободна држава Македонија. За Македонската православна
црква, пак, АСНОМ е значаен по тоа што една од неговите основни
придобивкибеше заклучокот да се возобнови и нашата древна Охридска
архиепископија. Во 1958 и 1967 година тоа и се случи! – По двесте години
се исправи историската неправда од 1767 г., кога неправедно беше укината
нашата славна Охридска архиепископија.
Во годината што е
пред нас се навршуваат 1100 години од времето кога свети Наум Охридски,
големиот подвижник и чудотворец, го изгради својот манастир на јужниот
брег од Белото Езеро, го подигна светилиштето кое веќе цели единаесет
векови е македонско запалено кандило пред Бога. – Да направиме напори за
што подостојно да го одбележиме единаесетвековното постоење на
Светинаумовиот манастир.
Верни наши духовни
чеда,
Да ги прославиме
Божикните празници со мир, љубов, радост и меѓусебно разбирање. Преку овие
вечновредни добородетели да напредуваме и како Црква и како народ. Верата
и љубовта да ги прифатиме како основни критериуми во нашиот живот. Врз нив
да градиме се’ во животот. Да се чуваме од гревот и да се уподобуваме на
Христа во се. Така прочистени и преобразени да воскликнеме заедно со
ангелите: “Слава на Бога во височините, а на земјата мир и меѓу луѓето
добра волја“.
ХРИСТОС СЕ РОДИ!
Честито и од Бога
благословено
Новото 2005 Лето Господово!
СТЕФАН
Архиепископ Охридски и Македонски
Членови на светиот архиерејски
синод:
Кирил,
митрополит Полошко-кумановски
Горазд,
митрополит Eвропски
Петар,
митрополит Преспанско-пелагониски и администратор
Австралиско-новозеландски
Тимотеј,
митрополит Дебарско-кичевски и администратор Повардарски
Наум,
митрополит Струмички
Агатангел,
митрополит Брегалнички
На
Божик, 2004(5) Лето Господово
